Στα Καλντερίμια του Βογατσικού: Ένα Φωτογραφικό Οδοιπορικό μέσα από τα Μάτια και τον Φακό μου
Η φωτογραφία δρόμου για μένα δεν είναι απλώς μια τέχνη, είναι ένας τρόπος να ξαναζήσω και να αποτυπώσω όσα αγαπώ στο χωριό μου, το Βογατσικό. Κάθε φορά που περπατώ στα σοκάκια του, νιώθω πως οι δρόμοι του μιλούν μέσα από τις εικόνες που κουβαλούν.
Περπάτησα στα καλντερίμια, εκεί που κάποτε αντηχούσαν οι φωνές των παιδιών στις γειτονιές, και προσπάθησα να φυλάξω στη μνήμη της φωτογραφίας αυτήν την πέτρα που αντέχει στον χρόνο.
Στάθηκα μπροστά σε παλιές ξύλινες πόρτες, φαγωμένες από τα χρόνια, που όμως ακόμη κλείνουν μέσα τους μνήμες οικογενειών και στιγμών.
Στους μπαχτσέδες και τα αμπέλια που ξεπροβάλλουν πάνω από τις μάντρες, κρύβεται η απλότητα και η ομορφιά της ζωής του χωριού∙ μια εικόνα γνήσια και αυθεντική.
Στις πετρόχτιστες βρύσες, που στάζουν ιστορία μαζί με το νερό τους, είδα ξανά την καθημερινότητα των παλιών∙ εκεί που οι άνθρωποι αντάμωναν, έπιαναν κουβέντα, μοιράζονταν στιγμές.
Και φυσικά, τα παλιά πέτρινα σπίτια, που στέκουν ακόμη περήφανα, σαν να αφηγούνται με σιωπή τον αγώνα και την αξιοπρέπεια των ανθρώπων που έζησαν μέσα τους.
Η φωτογραφία δρόμου στο Βογατσικό είναι για μένα ένας τρόπος να πιάσω το νήμα ανάμεσα στο χθες και στο σήμερα. Κάθε κλικ δεν είναι απλώς εικόνα∙ είναι συναίσθημα, είναι νοσταλγία, είναι η δική μου προσωπική ματιά πάνω στον τόπο που αγαπώ.
Μέσα από τον φακό μου, θέλω να κρατήσω ζωντανό το Βογατσικό, για μένα, για τους φίλους μου, για τα παιδιά μας∙ για να θυμόμαστε όλοι πως οι δρόμοι και τα σοκάκια του κρύβουν ψυχές, μνήμες και ιστορίες που δεν πρέπει ποτέ να ξεχαστούν.
